چهارشنبه 27 اردیبهشت 1391

• نظرات() 

ارسال به

شنبه 6 اسفند 1390

"تهاجم فرهنگی" خطرناک تر از "حمله ی نظامی"

نه مرز آبی و خاکی ، نه حمله ی زمینی و هوایی

نه هجوم نظامی ، نه شکست و ضربه ی مادی

در هجوم نظامی طمع به زمین است ،در شبیخون فرهنگی طمع به اخلاق است و دین

هجوم نظامی با سر و صدا و سرعت است ،تهاجم فرهنگی آهسته و آرام!

آن ترسناک است و نفرت انگیز ،این فریبنده و جذاب

آن افراد را به دفاع و مقاومت وامی دارد ،این به استقبال و پذیرش می فرستد

کشته ی آن "شهید" است و مرده ی این "پلید"

شهادت دوست داشتنی است اما ابتذال نفرت انگیز

در هجوم نظامی دشمن اعلان جنگ و دشمنی می کند ،مهاجم فرهنگی اعلام دوستی !

در حمله ی نظامی صفیر اولین گلوله همه رامتوجه خطر می سازد ، اما در تهاجم فرهنگی گاهی تا شلیک گلوله ی آخر دشمن هنوز عده ای شبیخون را باور نمی کنند

آن پیداست ، این پنهان

در آنجا خاک از دست می رود ، در اینجا شرف و دین

آنجا درگیری با دشمن در مرزهاست ، اینجا آسیب از دشمن درون خانه هاست

آنجا بمب های خوشه ای می ریزند ، اینجا شک و دودلی می انگیزند

در حمله ی نظامی ، پادگانها ، مقر ها و خطوط و خاکریزها بمباران می شوند ، در تهاجم فرهنگی مدرسه ها ،مطبوعات ،اندیشه ها و عقیده ها

اسیران آن "آزاده اند" و اسیران این "معتاد" و "آلوده"

آنجا شهادت خانواده ای را سربلند می سازد ، اینجا اعتیاد و ابتذال دودمانی را شرمگین می سازد

در آن تیر و ترکش بر سر و دست می نشیند ، در این زهر هوس و ویروس گناه بر ایمان و اندیشه آسیب می رساند

آسیب خورده ی آن انگیزه ی مبارزه و خصومت پیدا می کند و نیش خورده ی این خلع سلاح و بی انگیزه ی شود.

آنجا از خود می گذرند تا به خدا برسند ، اینجا از خدا می گذرند تا به خود برسند

• نظرات() 

ارسال به

دوشنبه 12 دی 1390

 اپوزیسیون در زبان فرانسه به معنای "مخالف" است اما در معنای وسیع تر یعنی کوشش اتحادیه ها ،حزب ها ،دسته ها و افراد برای دستیابی به هدف هایی مخالف هدفهای دارندگان قدرت سیاسی ،اقتصادی و اجتماعی خواه با استفاده از شیوه ی پارلمانی و یا سایر روش ها.

در برخی نظامهای حکومت پارلمانی اپوزیسیون به موجب قانون اساسی به رسمیت شناخته می شود و در پارلمان گروهی تشکیل می دهد که به حکومت یا دولت وابسته نیست و از آن حمایت نمی کند اما خود را به یک قانون اساسی وفادار می داند.

اپوزیسیون پارلمانی مطابق شرایط تعیین شده در قانون اساسی بر کار حکومت نظارت مستقیم دارد و افکار عمومی را در جریان می گذارد. مهمترین وظیفه ی اپوزیسیون آن است که به انتخاب کنندگان امکانات انتخاب دیگری را نشان دهد و از این طریق امکان انتخابات درست تر را فراهم کند. اپوزیسیون در واقع مظهر حکومت احتمالی آینده است و جزء مکمل نظامهای پارلمانی در کشور های سنتی لیبرال است که معمولا دو حزب اصلی در آن وجود دارد که به نوبت نقش حاکم و اپوزیسیون را به عهده می گیرند.

در نظامهای تک حزبی اپوزیسیون به صورت قانونی و رسمی وجود ندارد و در این نظامها هرگونه مخالفت با حزب و دولت حاکم مخالفت با نظم عمومی و قانون اساسی شمرده می شود.در آمریکا به علت وجود نظام ریاست جمهوری این امکان وجود دارد که اکثریت پارلمانی از یک حزب باشد و رییس جمهور از حزب دیگر ،در نتیجه در ایالات متحده اپوزیسیون به عنوان یکی از نهادهای مربوط به قانون اساسی وجود ندارد.

نخستین اپوزیسیون سیاسی در در قرن 18 در انگلیس با دو گروه ویگ ها و توری ها پدید آمد که از نظر منشاء اجتماعی اختلاف اساسی نداشتند و در بسیاری از موارد مخالفت های بین آنها جنبه ی شخصی داشت و نه سیاسی.

در نهایت می توان گفت اپوزیسیون وسیله ای موثر برای نظارت بر قوه ی مجریه است.

• نظرات() 

ارسال به

چهارشنبه 30 آذر 1390

میلیتاریسم در لغت به معنای ارتش سالاری است . چهار حالت در سازمان دولتی ارتش سالاری نامیده می شود :

1 ) جنگجویی ،2 ) سروری ارتش بر دستگاه دولت ،3 ) بزرگداشت سپاهیگری ، 4) بسیج کشور برای هدفهای نظامی

زمانی که این چهار حالت فراهم باشد ارتش سالاری کامل است و زمانی که دو یا سه حالت و جود داشته باشد میلیتاریسم نسبی است. گونه های ارتش سالاری را می توان به نسبت برتری هر یک از حالت های آن از یکدیگر باز شناخت.

ارتش سالاری به معنای بسیاری به کار می رود ، گاهی آن را به معنای جنگجویی یا سیاست خارجی گسترش طلب و آمادگی برای به راه انداختن جنگ به کار می برند. از منظر هرکدام از این موارد که بنگریم ایالات متحده آمریکا دارای یک جامعه ی میلیتاریزه است چرا که به عنوان یک قدرت جنگ طلب همواره آمادگی به راه انداختن جنگ درچند جبهه را دارد و جنگ در افغانستان و عراق گواه بر این مدعاست.

همچنین ارتش سالاری به معنای نظارت گسترده ارتش بر حیات اجتماعی و درآمدن تمام جامعه به خدمت ارتش هم تلقی می شود. این شکل از تسلط اغلب به تنظیم سازمان اجتماعی مطابق نیازهای ارتش می انجامد و جامعه به اصطلاح "میلیتاریزه " می شود.

• نظرات() 

ارسال به

یکشنبه 13 آذر 1390

مراد از دموکراسی شیوه ای از حکومت یا تکنولوژی سیاسی است که در آن اقتدار سیاسی از طریق رقابت و مشارکت در انتخابات به واسطه ی احزاب سیاسی از رای و رضایت اکثریت مردم به عنوان سرچشمه ی اصلی مشروعیت سیاسی نشئت می گیرد. در دموکراسی به معنای حداقلی آن حزب یا گروه حاکمه ی منتخب مردم بر اساس انتخابات آزاد، رقابتی و منظم قدرت دولتی را برای مدتی معین به دست می گیرد و در جهت اهداف اعلام شده ی خود اعمال می کند .

در دموکراسی حداقلی یا دموکراسی به عنوان روش و تکنولوژی سیاست و حکومت نیازمند تضمین آزادی های عمومی به ویژه آزادی بیان و اجتماع و تحزب و دسته بندی سیاسی و انتقال آزاد اطلاعات و رقابت ایدئولوژیک در عرصه ی عمومی است که از لوازم حداقل دموکراسی به شمار می روند.

نظام های غیر دموکراتیکی مانند برخی از حکومت های معاصر خاورمیانه و موارد متعدد دیگر با تشکیل پارلمان و یک نظام حزبی مدعی داشتن دموکراسی هستند. با این وجود با نگاهی حتی سطحی به این نظام ها می توان به این نتیجه رسید که عملا چیزی با عنوان دموکراسی در بسیاری از کشور های خاورمیانه وجود ندارد.

میتوان گفت نظریه ی دموکراسی با خطر جدیدی رو برو شده است. ادعای کذب و ظهور اشکال تحریف شده ی دموکراسی توسط نظامهایی که پاره ای از نهادهای دموکراتیک را تعبیه کرده اند ، برای مثال صدام حسین بر مبنای انتخابات برگزیده می شود و یکی از قواعد دموکراسی را عملا در بازی سیاسی رعایت کرده است اما در عمل اصول جوهری دموکراسی مانند مشارکت به منصه ی ظهور نمی رسد.

بنابر این دموکراسی در خاورمیانه غایب است و اکثر کشور های این منطقه یا به منابع نفتی اتکا دارند و یا دیکتاتوری های وابسته ی بین المللی هستند ، اما یک عامل منحصر به فرد در پایداری حیات سیاسی این حکومت ها موثر است و آن اینکه تمام این دیکتاتوری ها توانسته اند شکست ها و ناکامی های سیستم سیاسی خود را توجیه کنند. یکی از این توجیهات وجود کشور اسراییل است ، هرچه از میزان جذابیت های ایدئولوژی های ناسیونالیستی و پان عربی کاسته می شود تاکید این حکومت ها بر عوامل دیگر بیشتر می شود

• نظرات() 

ارسال به